حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۲۰۱

گر بدانی چه در قنینه توست جام جم ساغر کمینه توست در گلیم حکیم عشق گریز که همه جزو و کل دفینه توست با تو هم بسترست فرعونت غلطم در درون سینه توست گر تو مجموع نقد خود باشی بحر و کان هر دو در خزینه توست آب سیل قضای امروزی تا به زانوی عقل دینه توست عاریت نیست عشق من چه کنم چون توان گفت در رهینه توست دل غلط می‌کنم که گر سنگ است پیش جام تو آبگینه توست سینه چون جام کن نزاری صاف جان کونین در قنینه توست بادبان دماغ پرسود است خانه نوح جان سفینه توست خلق عالم چه دوست چه دشمن هم ز مهر تو هم ز کینه توست تویی آن مرغ آشیان شکار که نجوم سپهر چینه توست