حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۵۵

خیزای غلام باده درافکن به جام ما کز وصل توست گردش گردون غلام ما گر لایق است چشمه خورشید را فلک خورشید باده را فلکی کن ز جام ما آن قاصد است باده که جان است مقصدش جز وی به جان ما که رساند سلام ما در بزم گه چو دست تو گردان کند قدح گردان شود سپهر سعادت به کام ما ما را ز عقل ما همه اندوه و آفت است جز می‌ز عقل ما که کشد انتقام ما می‌ده می‌ای غلام که از می‌در اوفتد صد لذت و نشاط به راحت به دام ما یک ره که در جهان نتوان زیستن مقیم بی‌عشوه بی‌صواب نباشد مقام ما نیکی کنیم و باده خوریم و عطا دهیم تا اقتدا کنند به ما خاص و عام ما وآنها که بد کنند نزاری چنین کند این شعر ما بس است بدیشان پیام ما