حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۸۴۴

در عشق تو از نوک قلم دود برآرم وز سینه چون کوره به دم دود برآرم تا بی‌خودم از نرگس ترکانه مستت آهی زنم از ملک عجم دود برآرم گر زلف گره بر گرهت باز گشایم از صد دل پر آتش غم دود برآرم از صاعقه برق نفس گر بجهانم از هرچه وجودست و عدم دود برآرم در سیر چنان گرم روم وقت معارج کاندر گذر از صاعقه هم دود برآرم گر راه دهد روزن حلقم که بنالم ز آتش کده جور و ستم دود برآرم گر آه جهان سوز برآید ز درونم چون شعله مشعل ز علم دود برآرم بی‌چاره دلم زار همی سوزد اگر نه از کارگه سینه به دم دود برآرم ساکن نشود برق جهان سوز نزاری تا عاقبت از دود ندم دود برآرم