حکیم نزاری | غزلیات | شماره ۸۹۸

من از این عهده کی برون آیم بی‌دلیلی به راه چون آیم تو بخوان تا توانم آمد من تو ببر تا ز خود برون آیم گر به معراج ارتقا دهی‌ام سقف افلاک را ستون آیم عدم است انتکاس و می‌دانم که ز بالای سرنگون آیم گر به رای بلند خویش روم پس ز دو نان هنوز دون آیم به محل از همه فریشتگان گر توم ره دهی فزون آیم ور به خود واگذاریم هیهات حارث مره را زبون آیم ور توانم ز عقل چون مجنون در ره عشق ذوفنون آیم باز می‌گو نزاریا که به خود من از این عهد کی برون آیم