حیاط

حیاط. [ ح َ ] (از ع، اِ) محوطه و هر جای دیواربست و سرای و خانه و صحن خانه . (ناظم الاطباء). صحن و گشادگی خانه . در تداول فارسی، فضائی وسیع و بی سقف که اطاقها بر طرفی یا چند طرف آن بنا شده است . ♦ حیاط آشپزخانه . ♦ حیاط اندرونی . ♦ حیاط بیرونی . ♦ حیاط خلوت ؛ سراچه ای در خانه که برای کارهای خاص کنند. ♦ حیاط طویله .

حیاط. (ع اِ) ج ِ حائط. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). رجوع به حائط شود.