خاقانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۲۴

دریاب که دل برفت و تن هم بنماند وان سایه که بد نشان من هم بنماند من در غم تو نماندم این خود سخن است کاینجا که منم جای سخن هم بنماند