خاقانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۲۵

آن تن که حساب وصل می‌راند نماند و آن جان که کتاب صبر می‌خواند نماند گر بوی بری که غم ز دل رفت، نرفت ور وهم کنی که جان بجا ماند، نماند