خاقانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۳۴

بخت ار به تو راه دادنم نتواند باری ز خودم خلاص دادن داند تا مانده‌ام ار پیش توام بنشاند از غصه که بی‌تو مانده‌ام برهاند