خاقانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۳۵

بخت ار به مراد با توام بنشاند گردون ز توام برات دولت راند پروانه بخت را به دیوان وصال مرفق چه دهم تا ز منت نستاند