خاقانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۹۲

خاقانی اگرچه خاک توست‌ای مهوش چون آتش و آب و باد باشد سرکش چندان باد است در سر خاکی او کان را نبرد آب و نسوزد آتش