خاقانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۳۰۵

دی صبح دمان چو رفت سیاره به راه سیاره اشک ریخت صد دلو آن ماه روز از دم گرگ تا برآمد ناگاه شد یوسف مشکین رسن سیمین چاه