خاقانی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۳۰۶

گفتم پس از آن روز وصال‌ای دلخواه شب‌های فراقت چه دراز آمد آه گفتا شب را در این درازی چه گناه شب روز وصال است که گردیده سیاه