خاقانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۳۲

چه روح افزا و راحت باری‌ای باد چه شادی بخش و غم برداری‌ای باد کبوتروارم آری نامه دوست که پیک نازنین رفتاری‌ای باد به پیوند تو دارم چشم روشم که بوی یوسف من داری‌ای باد به سوسن بوی و توسن خوی ترکم پیام راز من بگزاری‌ای باد بگوئی حال و باز آری جوابم که خاموش روان گفتاری‌ای باد به خاک پای او کز خاک پایش سرم را سرمه چشم آری‌ای باد به زلف او که یک موی از دو زلفش بدزدی و به من بسپاری‌ای باد من از زلفش سخن راندن نیارم تو بر زلفش زدن چون یاری‌ای باد دلم زنهاری است آنجا، در آن کوش که باز آری دل زنهاری‌ای باد گر او نگذارد آوردن دلم را درو آویزی و نگذاری‌ای باد چنان پنهانی و پیداست سحرت که خاقانی توئی پنداری‌ای باد