خالق
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خالق . [ ل ِ ] (ع ص ) نو بیرون آورنده بر مثال سابق . (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ). آفریدگار. (مهذب الاسماء). آفریننده . مقابل مخلوق . مُوجِد. مُبدِع بوجودآورنده . فاطر. ج، خالقون، خالقین : هل من خالق غیر اﷲ. (قرآن ٣/٣٥). ◄ از صفات باری تعالی . (آنندراج ) (منتهی الارب ) : و اذ قال ربک للملائکة اًنی خالق بشراً من صلصال من حماء مسنون . (قرآن ٢٨/١٥). ذلکم اﷲ ربکم لااله الاهو خالق کل شی ٔ فاعبدوه و هو علی کل شی ٔ وکیل . (قرآن ٦٢/٤٠). هو اﷲ الخالق الباری ٔ المصور له الاسماء الحسنی ... (قرآن ٢٤/٥٩). ای غافل از شمار چه پنداری کت آفرید خالق بیکاری . رودکی . کجا ز عیب ملوک زمانه یاد کنند بری بود ز نقائص چو خالق سبحان . فرخی . داده ست بدو ملک جهان خالق معبود با خالق معبود کسی را نبود کار. منوچهری . مقدار الاعمار و خالق اللیل و النهار... روزگار عمر و مدت پادشاهی این مقدار نهاده بود. (تاریخ بیهقی چ ادیب پیشاوری ص ٣٨٤). کی بازگشت خواهی زی خالق ای برادر آنگه که بهر خدمت مخلوق را نشائی . ناصرخسرو. اختلاف میان ایشان در معرفت خالق ... هر چه ظاهرتر بود. (کلیله و دمنه ). و همه به وحدانیت خالق و رازق خویش معترف میباشند. (کلیله و دمنه ). قفل بر دلهای ما بنهاد حق کس نداند برد بر خالق سبق . مولوی . ◄ اندازه کننده . (مهذب الاسماء). ◄ صانع ادیم و مانند آن . (آنندراج ) (منتهی الارب ).