خالم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خالم . [ ل ِ ] (ع اِ) نیک مستوی . (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ).
خالم . [ ل ُ ] (اِ) مار که بعربی حَیَّة خوانند. (برهان قاطع). مار که بگزندگی معروف است . (انجمن آرای ناصری ). مار. (فرهنگ جهانگیری ) (آنندراج ) : همیشه تا بر اهل خرد محال نماید که خارپشت بود درگه مساس چو خالم مثال خالم بر شکل خارپشت حسودت کشیده پوست ز تن باد و سر درون شکم گم . ابن یمین (از آنندراج ) (انجمن آرای ناصری ) (جهانگیری ).