خاک پرست

خاک پرست . [ پ َ رَ ] (نف مرکب ) پرستنده ٔ خاک .کنایه از کسی است که دوستدار امر بیمقدار است . آنکه دل به هیچ بندد. آنکه دل بر جهان بندد : دلا جهان همه باد است و خلق خاک پرست نه آتشم که فروزی بباد رخسارم . خاقانی . که ز نامحرمان خاک پرست می نماید که شخصی اینجا هست . نظامی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی