خدبة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خدبة. [ خ ِ ب َ ] (ع اِمص ) درازی . یقال : فی لسانه خدبة. (از متن اللغة).
خدبة. [ خ ِ دَب ْ ب َ ] (ع اِ) مؤنث خِدَب ّ است . (از منتهی الارب ). رجوع به خدب شود.
خدبة. [ خ َ دِ ب َ ] (ع ص ) حربه ٔ بسیار بران که زخم را فراخ کند. ◄ زن احمق . ◄ زن دراز. ◄ زن شتابکار. ◄ زن خودسر و خودرأی . (از منتهی الارب ).