خدمتگزار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خدمتگزار. [ خ ِ م َ گ ُ ] (نف مرکب ) نوکر. چاکر. (ازناظم الاطباء). خادِم . پرستار. پرستنده : اینم قبول بس که بمیرم بر آستان تا نسبتم کنند که خدمتگزار اوست . سعدی (بدایع). چو خدمت گزاریت گردد کهن حق سالیانش فرامش مکن . سعدی (بوستان ). بشستند خدمتگزاران شاه سر و تن بحمامش از گرد راه . سعدی (بوستان ). ◄ در تداول امروز، مستخدمین جزء. خدمتکاران مرد در دستگاههای دولتی . ◄ مهربان .مشفق . ◄ حاضر و آماده ٔ بخدمت . (ناظم الاطباء).