خذام
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خذام . [ خ ِ ] (اِخ ) ابن خالد، وی از بنی عبیدبن زیدبن احدبن عمروبن عوف و از منافقان و از اصحاب مسجدالضرار بود. (از امتاع الاسماع ص ٤٨٠، ٤٧٢).
خذام . [ خ ِ ] (اِخ ) نام آبی است در دیار بنی اسد بنجد. (از معجم البلدان ).
خذام . [ خ ِ ] (اِخ ) نام وادیی بوده است در دیار همدان . (از معجم البلدان ).