خرقه پوش

خرقه پوش . [ خ ِ ق َ / ق ِ ] (نف مرکب ) درویش . صوفی . آنکه خرقه پوشد : خرقه پوشی در کاروان حجاز همراه ما بود. (گلستان ). ای زاهد خرقه پوش تا کی با عاشق خسته دل کنی جنگ ؟ سعدی (طیبات ). در میان صومعه سالوس پرمعنی منم خرقه پوش خودفروش خالی از معنی منم . سعدی (بدایع). چه جای صحبت نامحرمست مجلس انس سر پیاله بپوشان که خرقه پوش آمد. حافظ. ◄ ژنده پوش . آنکه پارچه هاو لته ها بهم دوزد و پوشد.

درویش، صوفی، خرقه‌دار، فقیر پشمینه‌پوش، دلق‌پوش

سوفی، جولخی

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی