خشعه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خشعه . [ خ ُع َ ] (ع اِ) قطعه ای از زمین درشت . (منتهی الارب ) (ازتاج العروس ). ج، خُشَع. ◄ توده ای که بلند نباشد. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ). ج ِ خُشَع.
خشعه . [ خ ِ ع َ ] (ع اِ) کودکی که در شکم مادر باشد و چون مادر بمیرد شکم وی را بدرانند و کودک را بدرآرند. (از منتهی الارب ) (از تاج العروس ).