خشون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خشون . [ خ َ ] (ع ص ) رونده ٔ در زمین و درآینده در چیزی . ◄ شمشیر برنده . ◄ گرد برآینده بشب . ◄ مرد شتابنده . (از منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از اقرب الموارد) (از لسان العرب ). ◄ کسی که دخل کند در کارها. (از منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از اقرب الموارد) (از لسان العرب ) (از بستان ).
خشون . [ خ ُ ] (ع مص ) خشفان . (منتهی الارب )(تاج العروس ) (لسان العرب ). رجوع به «خشفان » شود.