خصله
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خصلة. [ خ َ ل َ ] (ع اِ) خوی . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از اقرب الموارد) (از لسان العرب ). ج، خِصال . ◄ خوی نیک . (از منتهی الارب ). ج، خِصال . ◄ خوشه ٔ انگور. ◄ خوشه ٔ خاردار. ◄ انتهای نرم و تر شاخه . ◄ شاخه های نازک درخت عرفط. (منتهی الارب ).
خصلة. [ خ ُ ل َ ] (ع اِ) خوشه های انگور. ◄ چوب خاردار. ◄ موی مجتمعشده خواه اندک و یا بسیار. توک موی . عُذَرَه . (یادداشت بخط مؤلف ). لاغ (در گیسو). (یادداشت بخط مؤلف ). ج، خصل . ◄ عضو گوشت . ج، خصل . ◄ موهای پریشان . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ) (از اقرب الموارد). ج، خصل .
خصلة. [ خ َ ل َ ] (ع مص ) نشانه زدن . ◄ افتادن تیر نزدیک نشانه . (منتهی الارب ) (لسان العرب ) (اقرب الموارد) (تاج العروس ).