خلان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خلان . [ خ َ ] (نف، ق ) خَلَنده . در حال خلیدن . (یادداشت بخط مؤلف ).
خلان . [ خ ُل ْ لا ] (ع اِ) ج ِ خَلیل . (منتهی الارب ) (ازتاج العروس ) (از لسان العرب ) (از اقرب الموارد) : پسر گفت : ای پدر! فوائد سفر بسیار است از نزهت خاطر و تفرج بلدان و مجاورت خلان . (گلستان سعدی ).
خلان . [ خ َ ] (اِ) لای و لجن ته حوض . (ناظم الاطباء).