خلب

خلب . [ خ ِ ] (اِ) خلطی که از بینی برآید. مخاط. (ناظم الاطباء).

خلب . [ خ ُل ْ ل َ ] (ع ص ) برق بی باران . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ) (از اقرب الموارد). ♦ البرق الخلب ؛برق بی باران . برقی که با وی باران نباشد.

خلب . [ خ َ ] (ع مص ) فریفتن کسی را بزبان و خدعه کردن با او. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ) (از اقرب الموارد). ♦ امثال : اذا لم تغلب فاخلب ؛ چون غالب نیامدی، پس خدعه کن . ◄ خراشیدن کس را بناخن و مجروح کردن او را. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ) (از اقرب الموارد). منه : خلب فلاناً بظفره خلبا. ◄ گرفتن شکار را بچنگال . منه : خلب الفریسة. ◄ ربودن عقل کسی را. منه : خلب فلاناً عقله . ◄ پاره کردن چیزی و گزیدن آنچیز را. منه : خلب الشیی ٔ. ◄ بریدن گیاه . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ) (از اقرب الموارد). منه : خلب النبات .