خمود

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

خمود. [ خ َم ْ مو ] (ع اِ) جائی که آتش در آن خوابانند. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).

خمود. [ خ ُ ] (ع مص ) خمد.(منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). رجوع به خمد شود. فرونشستن آتش . (ترجمان علامه جرجانی ). ♦ خمود تب ؛ سرد شدن و سکونت آن . (یادداشت بخط مؤلف ). ♦ خمود نار ؛ بمردن آتش . (یادداشت بخط مؤلف ). ◄ طرف تفریط عفت است و آن سکونت از حرکت در طلب لذات ضروری است که شرع و عقل در اقدام بر آن رخصت داده باشد از روی نثار نه از روی نقصان خلقت .(نفایس الفنون فی عرائس العیون ). ◄ (اِمص ) پژمردگی . کاهلی . (یادداشت بخط مؤلف ) : زین حوالت رغبت افزا در سجود کاهلی و جبر مفرست و خمود. مولوی .

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

افسرده، بی‌تحرک، بی‌روح، خموش ≠ پرنشاط رکود ≠ رونق ساکت