خنیاگری

خنیاگری . [ خ ُ گ َ ] (حامص مرکب ) مطربی . نوازندگی . آوازخوانی . (ناظم الاطباء). تَغَنّی . غنا. رامشگری . (یادداشت بخط مؤلف ) : اگر شاعری را توپیشه گرفتی یکی نیز بگرفت خنیاگری را. ناصرخسرو. ور زهره جز به بزم تو خنیاگری کند جاوید دف دریده و بربط شکسته باد. انوری . خنده بغمخوارگی لب کشاند زهره بخنیاگری شب نشاند. نظامی . چنان برکش آواز خنیاگری که ناهید جنگی برقص آوری . حافظ.