خنیده

خنیده . [ خ َ دَ / دِ ] (ن مف ) مشهور. معروف .شهرت یافته . (برهان قاطع). پخش شده . منتشرشده . عالمگیرشده . جهانگیرشده . (یادداشت بخط مؤلف ) : خنیده بگیتی بمهر و وفا ز اهریمنی دور و دور از جفا. فردوسی . همانا شنیدند گردنکشان خنیده شد اندر جهان این نشان . فردوسی . ز شاهان گیتی خنیده تویی جهان خورده و کاردیده تویی . فردوسی . منم در کشور عشقت خنیده دلی از مهررویت آگنیده . شاکر بخاری . برادر بدآن شاه را سروری خنیده بمردی به هر کشوری . اسدی . این پرده دریده شد به هر سو وین راز خنیده شد به هر سو. نظامی . خنیده چنان شد کزآن چاه چست بر آهنگ آن ناله نالی برست . نظامی . خنیده چنین شد در اقصای روم که بی سیمی آمد ز بیگانه بوم . نظامی . ◄ پسندیده . مطبوع . (از برهان قاطع) (ناظم الاطباء). ◄ دانای در کار سرود و مطرب و نیک و خوب مصنف در موسیقی و دانای در آن . (از برهان قاطع) (از ناظم الاطباء). ◄ (اِ) صدا و آوازی را گویند که در میان دو کوه و گنبد و خم پیچد. (برهان قاطع).

خنیده . [ خ ِ دَ / دِ ] (ن مف ) مکیده .

خنیده . [ خ ُ دَ / دِ ] (ن مف ) پسندیده . (ناظم الاطباء) (از برهان قاطع). ◄ نامور. نامدار. معروف . مشهور در نزد همه کس . (ناظم الاطباء).