خواهنده

خواهنده . [ خوا / خا هََ دَ / دِ ](نف ) محتاج . درخواست کننده . گدا. عرض کننده . (ناظم الاطباء). گدا. سائل . (یادداشت بخط مؤلف ) : مکن خوار خواهنده درویش را بر تخت منشان بداندیش را. فردوسی . بپاکی گرایید و نیکی کنید دل و پشت خواهندگان مشکنید. فردوسی . وزآن پس هر آن کس که بر وی نثار بخواهنده دادی همه شهریار. فردوسی . دهد خواهندگان را روز بخشش درم در تنگ و گوهر در تبنگوی . بوالمثل (از فرهنگ اسدی نخجوانی ). گشاده بر همه خواهندگان دست چنان چون بر همه آزادگان در. فرخی . زر او را بر زوار مقام سیم او را بر خواهنده مقر. فرخی . گر همه خواسته ٔ خویش بخواهنده دهد نبرد طبع ز جای ونکند روی گران . فرخی . خواهنده همیشه ترا دعاگوی گوینده همه ساله آفرین خوان . فرخی . ز خواهنده کس پیش نگذاشتی هر آن کآمدی خوار بگذاشتی . اسدی (گرشاسب نامه ). نبینی ز خواهنده و میهمان تهی بارگاه ورا یک زمان . اسدی . تو گویی خواجه جشنی کرد و زحمت کرد خواهنده ز بس دینار کو پاشید زرین شد همه کشور. مسعودسعد. هست خواهنده خواه بخشش شاه نه چو شاهان عصر خواسته خواه . سنائی . نهانی بخواهندگان چیز ده که خشنودی ایزد از چیز به . نظامی . بخواهنده آن بخشم از مال وگنج که از بازدادن نیایم برنج . نظامی . هیچ خواهنده از این در نرود بی مقصود. سعدی . بشکرانه خواهنده از در مران . سعدی (بوستان ). چو خواهنده محروم گشت از دری چه غم گر شناسد در دیگری ؟ سعدی . خواهنده ٔ مغربی در صف بزازان حلب می گفت ای خداوندان نعمت اگر شما را انصاف بودی و ما را قناعت رسم سؤال از جهان برخاستی . (گلستان سعدی ). ◄ طالب . مبتغی . آنکه خواهد. (یادداشت بخط مؤلف ). خواهش کننده . (ناظم الاطباء) : چه خواهنده رستم بود بی گمان نپیچد ز رایش مگر آسمان . فردوسی . ولیکن چون فلک خرسندیم دید ولایت درخور خواهنده بخشید. نظامی . ♦ دادخواهنده ؛ طالب عدالت . ◄ طلبکار. (یادداشت بخط مؤلف ) : زکات لعل لبت را بسی طلبکار است میان اینهمه خواهندگان بمن چه رسد؟ سعدی . ◄ ملتمس . متمنی . (یادداشت بخط مؤلف ). متقاضی : درگذر از جرم که خواهنده ایم چاره ٔ ما کن که پناهنده ایم . نظامی . سلیح و سلب داد خواهنده را قوی کرد پشت پناهنده را. نظامی . ◄ مرید. (یادداشت بخط مؤلف ). ◄ خواستگار. خواستار. آنکه زنی را برای ازدواج طلبد. (یادداشت بخط مؤلف ) : دختر خوبروی خلوت ساز دست خواهندگان چو دید دراز... نظامی .