خوب چهره

خوب چهره . [ چ ِ رَ / رِ ] (ص مرکب ) خوبروی . خوش سیما. خوش صورت : چو کشته شد آن خوب چهره سوار ز گردان بگردش هزاران هزار. دقیقی . چو آمد بنزدیک کاوس شاه دل آرای وآن خوبچهره سپاه . فردوسی . چو آن خوبچهره ز خیمه براه بدید آن رخ پهلوان سپاه . فردوسی . بسی خوبچهره بتان طراز گرانمایه اسبان و هر گونه ساز. فردوسی . گر دوستدار مایی ای ترک خوبچهره زین بیش کرد باید با مات خواستاری . منوچهری . گاهی ز درد عشق پس خوبچهرگان گاهی ز حرص مال پس پادشا شدم . ناصرخسرو.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی