خوبرخ

خوبرخ . [ رُ ] (ص مرکب ) خوش صورت . خوش سیما. خوب چهر. خوش چهره . خوشگل . قشنگ : به بیشه یکی خوبرخ یافتند پر از خنده لب هر دو بشتافتند نگاری بدیدند چون نوبهار که از یک نظر شیر آرد شکار. فردوسی . غلامان و اسب و پرستندگان همان نامور خوبرخ بندگان . فردوسی . بد و خوب رخ برگشادند راز مگر اژدها را سراید بگاز. فردوسی . چو آمد به ایوان به گلشهر گفت که این خوب رخ را بباید نهفت . فردوسی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی

نام زنانه