خوددار بودن

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

خوددار بودن . [ خوَدْ / خُدْ دا دَ ] (مص مرکب ) تمالک نفس کردن . مالک نفس خود بودن . (یادداشت بخط مؤلف ).