خوددار

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

خوددار. [ خوَدْ / خُدْ ] (ص مرکب ) صابر. بردبار. شکیبا. (ناظم الاطباء). آنکه دیر غم خود بدوستان و کسان گوید. آنکه راز و غم خویش آشکار نکند. (یادداشت بخط مؤلف ). ◄ عفیف . کف ّنفس کننده . (یادداشت بخط مؤلف ).

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

بردبار، خویشتن‌دار، سلیم، شکیبا، صبور ≠ ناشکیبا تودار