خودستایی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
خودستایی . [ خوَدْ / خُدْ س ِ ] (حامص مرکب ) مداحی و تحسین از خویشتن . تفاخر بیهوده و عبث از خویشتن . (ناظم الاطباء) : تاریکی جهل خودستایی است لااعلم عین روشنایی است . (تحفةالعراقین ). خودستایی نیست رسم مردم صاحب کمال آب لب بست از صدا چون گوهر یکدانه شد. ناصرعلی (از آنندراج ).
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی