خودپرستی

خودپرستی . [ خوَدْ / خُدْ پ َ رَ ] (حامص مرکب ) خودخواهی . خودکامی . حالت شخص ازخودراضی . (ناظم الاطباء) : خودپرستی چو حلقه بر در نِه بیخودی را چو حُلّه در بر کش . خاقانی . هر کآرَد با تو خودپرستی شمشیر ادب خورَد دودستی . نظامی . عشق است گره گشای هستی گِردآبه زهاب خودپرستی . نظامی . چون برگذری ز خودپرستی در خود نه گمان بری که هستی . نظامی . نشاید گفت من هستم تو هستی که آنگه لازم آید خودپرستی . نظامی . سعدیا چون بت شکستی خود مباش خودپرستی کمتر از اصنام نیست . سعدی . سعدیا پرهیزگاران خودپرستی میکنند ما دهل در گردن و خر در خلاب افکنده ایم . سعدی . خودپرستی خیزد از دنیا و جاه نیستی و حق پرستی خوشتر است . سعدی . ای پسر نیستی ز هستی به بت پرستی ز خودپرستی به . سلمان ساوجی . با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی تا بی خبر بمیرد در عین خودپرستی . حافظ. هر جا بتی ببینی مشغول کار او شو هر قبله ای که بینی بهتر زخودپرستی . حافظ.