خودکامه

خودکامه . [ خوَدْ / خُدْ م َ / م ِ ] (ص مرکب ) خودسر. خودمراد. لجوج . مستبد. آنکه هرچه کند بمیل خود کند. کنایه از جبار و طاغی و ظالم : بهر جا که بد شاه خودکامه ای بفرمود چون خنجری نامه ای . فردوسی . بهر پادشاهی و خودکامه ای نبشتند بر پهلوی نامه ای . فردوسی . نبینم ز خودکامه گودرزیان مگر آنکه دارد سپه را زیان . فردوسی . از آن پس چو برخواند آن نامه را سخنهای خاقان خودکامه را. فردوسی . نوشتم بهر کشوری نامه ای بهر نامداری و خودکامه ای . فردوسی . مر زنان را برهنگی جامه ست خاصه آنرا که شوخ و خودکامه ست . سنائی . در این چارسو هیچ هنگامه نیست که کیسه برِ مرد خودکامه نیست . نظامی . ای تو کام جان هر خودکامه ای هر دم از غیبت پیام و نامه ای . مولوی . ور بود این جبر جبر عامه نیست جبر آن اماره ٔ خودکامه نیست . مولوی . ماجرای دل خودکامه چه پرسی از من سالها شد که ز من رفت و در آن کوی بماند. میرخسرو (از آنندراج ). با تو افعی گر درون جامه است بهتر از نفسی که او خودکامه است . امیری لاهیجی (از آنندراج ). ◄ بمراد خود رسیده . سعید. خوشبخت . بکام خود برآمده : چنین گفت خودکامه بیژن بدوی که من ای فرستاده ٔ خوبگوی . فردوسی . بفرمود تا پاسخ نامه را نوشتند مر شاه خودکامه را. فردوسی . بر او خواندند پاسخ نامه را پیام جهاندار خودکامه را. فردوسی . چو کاوس خودکامه اندر جهان ندیدم کسی از کهان و مهان . فردوسی . ◄ علف خودروی . (برهان قاطع).