خوشا

خوشا. [ خوَ / خ ُ ] (اِخ ) نام موضعی است بجانب مغرب . (از معجم البلدان یاقوت ).

خوشا. [ خوَ / خ ُ ] (صوت ) ای خوش . طوبی . مرحبا. بسیار خوش . (ناظم الاطباء) (برهان قاطع). حبذا : خوشا نبید غارجی با دوستان یکدله . شاکر بخاری . رهایی نیابم سرانجام از این خوشا باد نوشین ایران زمین . فردوسی . اگرچه من ز عشقش رنجه گشتم خوشا رنجی که نفزاید ملالا. عنصری . خوشم نبید و خوشا روی آنکه داد نبید. منوچهری . خوشا بهار تازه و بوس و کنار یار. منوچهری . شبی گذاشته ام دوش خوش بروی نگار خوشا شبی که مرا دوش بود با رخ یار. فرخی . خوشا آنکس که بارش کمترک بی . باباطاهر عریان . بت زنجیرموی از گفتن او برآشفت ای خوشا آشفتن او. نظامی . زهی آسایش و راحت نظر را کش تو منظوری خوشا بخشایش و دولت پدر را کش تو فرزندی . سعدی . خوشا وقت مجموع آنکس که اوست . سعدی . خوشا تفرج نوروز خاصه درشیراز. سعدی . در این خرقه بسی آلودگی هست خوشا وقت قبای می فروشان . حافظ. خوشا آن دم کز استغنای مستی فراغت باشد از شاه و وزیرم . حافظ. دلم از قیل و قال گشته ملول ای خوشا خرقه و خوشا کشکول . شیخ بهائی . ♦ خوشا بحال تو ؛ طوبی لک . خنک ترا.

چه‌خوش، چه‌نیک خنکا، نیکا (متضاد: بدا) خهی، احسنت آفرین، حبذا، مرحبا (متضاد: بدا)