خون دل

خون دل . [ دِ ] (ص مرکب ) دل خون . خونین دل : بیا وز غبن این سالوسیان بین صراحی خون دل و بربط خروشان . حافظ.

خون دل . [ ن ِ دِ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) خونی متعلق به دل . ◄ کنایه از شیره و عصاره ٔ دل . عصاره ٔ زندگی : خون دل شیرین است این می که دهد رزبان زآب و گل پرویز است این خم که نهد دهقان . خاقانی . از خون دل طفلان سرخاب رخ آمیزد این زال سپیدابرو وین مام سیه پستان . خاقانی . ◄ کنایه از سخن موزون . (آنندراج ). ◄ کنایه از سخنی که عاقبت دل را سروری بخشد. (برهان قاطع) (ناظم الاطباء). ◄ کنایه از غصه و اندوه و غم باشد. (از برهان قاطع) (از آنندراج ) (از انجمن آرای ناصری ) (از ناظم الاطباء) : چو اینست حال شکم زیر گل شکر خورده انگار یا خون دل . سعدی (بوستان ).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی