خیم

خیم . [ خ َ ] (ع مص ) ترسیدن . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). خیام . خیمان . خیمومة. خیوم . ◄ بددلی کردن . خیام . خیوم . خیمان . خیمومه . ◄ مکر و حیله نمودن پس رجوع کردن بر آن . (منتهی الارب ). خیام . خیوم . خیمان . خیمومة. ◄ برداشتن پا را. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). خیام . خیوم . خیمان . خیمومه .

خیم . [ خ َ / خ َ ی َ /خ ِ ی َ ] (ع اِ) ج ِ خیمه . (منتهی الارب ) : وز بردگان طرفه که قسم سپه رسید نخاس خانه گشت بصحرا درون خیم . فرخی . بار بربست مه روزه و برکند خیم مهرگان طبل زد و راست برون برد علم . فرخی . باد زره گر شده ست آب مسلسل زره ابر شده خیمه دوز ماغ مسلسل خیم . منوچهری .

خیم . (ع اِ) خو. طبیعت . در این کلمه واحد و جمع یکی است . (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ). سیرت . خلق . خوی . منش . (یادداشت مؤلف ) . منه : هو کریم الخیم، هم کریموا الخیم : دگر خوی بد آنکه خوانیش خیم که با او ندارد دل از دیو بیم . فردوسی . تا بگویند که سلطان شهید افزونتر بود از هرچه ملک بود به نیکویی خیم . ابوحنیفه ٔاسکافی (از تاریخ بیهقی ). مارماهی نبایدش بودن که نه این و نه آن بود در خیم . ابوحنیفه ٔ اسکافی . مرد شهوت پرست را در خیم بتر از بت پرست خواند حکیم . سنائی . هست طوبی شرف و عنقا نام هست هدهد لقب و کرکس خیم . خاقانی . له حرکات موجبات بانه سیعلو و خیم المرء اعدل شاهد. (المضاف الی بدایع الازمان ص ٣). ◄ جوهر شمشیر. (منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از لسان العرب ).