دارآفرین
/vâže/
لغتنامه دهخدا؛ نسخه SQL
دارآفرین . (اِ مرکب ) دارابزین . هرچیز که مردم بر آن تکیه کنند خواه آن شخص باشد و خواه آن محجری و خواه ستونی . (برهان ) (آنندراج ). ◄ پنجره و محجری را گویند که در پیش خانه مابین دو بازوی در سازند. (برهان ) (آنندراج ). ◄ دکه و صفه ٔ در خانه را نیز گویند و به این معنی دارآفزین هم آمده است . (از برهان ) (از آنندراج ). گردبرگرد دارآفرینهای صفه، غلامان خاصگی بودند. (تاریخ بیهقی ).