دامن فشاندن

دامن فشاندن . [ م َ ف ِ دَ ] (مص مرکب ) دامن افشاندن . تکاندن دامن . ◄ رها کردن دامن . سردادن دامن . از دست نهادن دامن : در حسرت آنم که سروپای بیکبار در دامنش افشانم و دامن نفشاند. سعدی . ◄ فیض بخشیدن : بر آن سایه چو مه دامن فشاندم چو سایه لاجرم بی سنگ ماندم . نظامی . ◄ فروتنی کردن . دامن فشان گردیدن . ◄ اعراض کردن . ترک گفتن : چه کردم کآستین بر من فشاندی مرا کشتی و پس دامن فشاندی . خاقانی . ♦ دامن فشاندن از ؛ بس کردن ازو. ترک او گفتن . اعراض کردن از کسی یا چیزی : دامن مفشان از من خاکی که پس از من زین در نتواند که برد باد غبارم . حافظ. ♦ دامن فشاندن بر ؛ دامن افشاندن بر. اعراض کردن از : جان فشان و راد زی و راه کوب و مرد باش تا شوی باقی چو دامن برفشانی زین دمن . خاقانی .