داویه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
داویة. [ وی ی َ ] (اِخ ) دیویة. فرقه ای از اهل جنگهای صلیب . رجوع به نخبةالدهر دمشقی شود.
داویه . [ ی َ / وی ی َ ] (ع اِ) فلات . بیابان . (مهذب الاسماء). دَوّ. (منتهی الارب ). بیابان . دوی (منسوباً)؛ بیابانی . (منتهی الارب ).