درد خوردن

درد خوردن . [ دَ خوَرْ / خُرْ دَ ] (مص مرکب ) خوردن درد. تحمل درد : یکی را همه ساله رنج است و درد پشیمانی و درد بایدش ْ خورد. فردوسی . تا وصل ترا هجر تو ای ماه فروخورد دردی نشناسم که دوصد بار نخوردم . فرخی . همی خور می از بن مخور هیچ درد که می سرخ دارد دو رخسار زرد. اسدی . پس این ناله و نوحه چندین چراست غریویدن و درد خوردن کراست . شمسی (یوسف و زلیخا). چرا درد نهانی خورد باید رها کن تا بگوید دشمن و دوست . سعدی . دردی نبوده را چه تفاوت کند که من بیچاره درد می خورم و نعره می زنم . سعدی . ♦ درد چیزی یا کسی خوردن ؛ دریغ خوردن و تأسف . (یادداشت مرحوم دهخدا). غم و غصه خوردن : سران سپه را همه گرد کرد بسی درد و تیمار لشکر بخورد. فردوسی . سپهبد پذیرفت و آرام کرد همه شب ز بهرش همی خورد درد. اسدی . ♦ درد و غم خوردن ؛ اندوهگین و متأسف شدن : خدای داند کاندر درختها نگرم ز درد و غم که خورم چون زنان بگریم زار. فرخی .