درفشان کردن

درفشان کردن . [ دِ رَ ک َ دَ ] (مص مرکب ) درخشان کردن . تابان ساختن . روشن کردن : چو از تن ببرّم سر ارجاسب را درفشان کنم جان لهراسب را. فردوسی . ستائیم زآن پس شهنشاه را که تختش درفشان کند ماه را. فردوسی . بیایم چو خواهی به نزدیک تو درفشان کنم روز تاریک تو. فردوسی . ز دشمن بخواهم همان کین خویش درفشان کنم راه و آئین خویش . فردوسی . ◄ آوازه و مشهور کردن : برآرم از ایشان همه کام تو درفشان کنم در جهان نام تو. فردوسی .

درفشان کردن . [ دُ ف َ / ف ِ ک َ دَ ] (مص مرکب ) درافشان کردن . در پراکندن . درفشانی : کابر آزار و باد نوروزی درفشان می کنند و عنبربیز. سعدی .