درچیدن

درچیدن . [ دَ دَ ] (مص مرکب ) چیدن . ورچیدن . جمع کردن : تعجیة؛ درچیدن و کج کردن روی را. تکور؛ درچیده شدن . (از منتهی الارب ). ♦ خویشتن درچیدن ؛ از مردم دوری کردن و تنهایی گزیدن : خویش را رسوا مکن در شهر چین عاقلی جو خویشتن را درمچین . مولوی . ♦ درچیدن تری ؛ کشیدن آب . خشک کردن آب . گرفتن رطوبت : اگر دارپلپل نیم کوفته بر کباب این جگر پراکنند تا تری آن درچینند... روا باشد. (ذخیره ٔ خوارزمشاهی ). ♦ درچیدن دامن ؛ بربردن و بالا گرفتن دامن . ۩ ترک علاقه کردن . کناره گرفتن : در زیر ظل عون تو کردم پناه خود درچیده دامن از همه چون آفتاب ظل . سوزنی . سر به آزادگی از خلق برآرم چون سرو گر دهد دست که دامن ز جهان درچینم . حافظ.