دریغی

دریغی . [ دِ / دَ ] (ص نسبی ) آنچه مایه ٔ دریغ و حسرت و دلهره و اسف و آه باشد : این دریغی ها خیال دیدن است وز وجود نقد خود ببریدن است . مولوی .

دریغی . [دِ / دَ ] (اِ) دریغ. اسب ضعیف و نزار : در دست بنده دریغی دو مانده اند دل روز و شب بدست جو و کاهشان گرو. ظهیرالدین نصر سموری سنجری . برسمش چون بوسه دادم نام رخش روستم زیر لب درچون دریغی سست و لاغر می برم .