دست کن

دست کن . [ دَ ک َ ] (نف مرکب ) دست کننده . کننده ٔ دست . ◄ (اِ مرکب ) حنائی را گویند که بعد از رنگ دادن از دست کنند. (لغت محلی شوشتر، نسخه ٔ خطی ). ◄ آب که با آن دست شسته باشند : به ناخن طاس آبی از ته گرد چو آب دست کن باید برآورد. شفیع اثر.