دلجویی

دلجویی . [ دِ ] (حامص مرکب ) دلجوئی . تسلی . (ناظم الاطباء). تعزیت . دلداری . استمالت : به دلجویی دختر مهربان شدند آن پرستندگان همزبان . فردوسی . ◄ مهربانی . نوازش : سایه ٔ طوبی و دلجویی حور و لب حوض به هوای سر کوی تو برفت از یادم . حافظ. به دست جذبه دلجویی رضای پدر ز هند سوی وطن می کشد گریبانم . صائب . ◄ آزادگی . راستی . طنازی : شمشاد خرامان کن وآهنگ گلستان کن تا سرو بیاموزد از قد تو دلجویی . حافظ. ◄ مرغوبیت . پسندیدگی . ◄ آسایش و استرضای خاطر و خوش دلی و خاطرجمعی . (ناظم الاطباء).