دلجو
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دلجو. [ دِ ] (نف مرکب ) دل جوی . دلجوینده . جوینده ٔ دل . تسلی دهنده و آرامش دهنده ٔ دل . رجوع به دلجوی شود. ◄ مرغوب . مطلوب . پسندیده . شایسته . موافق . (ناظم الاطباء) : طبع دلجو خوشتر از گنج زر و کان گهر خوی نیکو بهتر از شاهی و ملک بیکران . فرخی .