دندان فکندن

دندان فکندن . [ دَ ف َ / ف ِ ک َ دَ ] (مص مرکب ) دندان ریختن : چو تیغ او شکند شیر شرزه را چنگال چو تیر او فکند پیل مست را دندان . امیرمعزی (از آنندراج ). ◄ فروریختن دندان (از ترس ) : ماهی چرخ بفکند دندان از نهنگ زبانور تیغش . خاقانی .